Ik werk (hard), dus ik ben

Januari is standaard een rustige maand bij Infinio. En daar word ik ongemakkelijk van. Want wie ben ik als ik niet werk? Wie ben ik als er, zoals elk jaar na de feesten, tijd is om mijn PC op te ruimen, Manil van school te halen, om aan een nieuwe website te denken, om gewoon even voor mij uit te staren…?

Mijn onrust herken ik bij de leidinggevenden die ik coach en train. Als zij enkel maar “praten” met medewerkers, zonder van meeting naar meeting te hollen, zonder deadlines na te jagen, doen ze er dan nog wel toe?

Wel, de 2 leidinggevenden die mij én mijn toenmalige werkgevers het verst gebracht hebben, Roy en Harrie, die  hadden het niet druk. Die zaten rustig achterovergeleund in hun stoel en maakten tijd voor mij. Echt tijd. Die hadden een rust over zich heen die ze inzetten om met mij mee te denken, me te coachen in plaats van het snel snel op te lossen. Die hadden geen ego wat gevoed moest worden met “belangrijk” werk waardoor ze schijnbaar onmisbaar waren. Want wat belangrijk was voor hen, zat doorgaans tegenover hen.  En in wat belangrijk is, besteed je de meeste van je tijd toch?

Ik wens alle leidinggevenden, en mezelf, veel rust toe. Dan doe je ertoe.

Lees ook andere blogs

Deel met je vrienden:

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x